Na het ontwerpen en opbouwen van de objecten uit verschillende soorten klei, heb ik de mogelijkheid om te kiezen uit meerdere stooktechnieken. Iedere techniek brengt zijn eigen effect op het werkstuk.

Op deze pagina wordt de techniek RAKU nader toegelicht.

Raku techniek

Bij velen zal raku stoken wat vreemd in de oren klinken. Wat is dat nou precies en wordt daarbij werkelijk gestookt?

In en om mijn atelier is ruimte gecreëerd waar de werkstukken van klei, want dat is de basisgrondstof, in elkaar gedraaid en gekneed worden om vervolgens raku gestookt te worden. Een heel proces gaat hieraan vooraf.
Raku, is de benaming die afkomstig is uit Japan, waar voor een eeuwenoude theeceremonie binnen de Zen cultuur theekommen gemaakt werden met de raku glazuur stookmethode.
Werkstukken voor rakustoken zijn van allerlei aard. Kommen, vazen, beelden, en afbeeldingen waarin men een specifiek onderwerp in kwijt wil. Creativiteit komt bij alle onderwerpen terdege van pas.

Het werkstuk wordt voorzien van een glazuurlaagje en vervolgens in een buitenoven geplaatst.
De oven wordt opgestookt naar 1000 graden Celsius, ongeveer een half uur lang. Een paar keer is het spannend om in de oven te kijken en te aanschouwen hoe het kleiwerkstuk er bijna doorschijnend uit gaat zien. Met een tang wordt het product uit de oven gehaald en de overgang van 1000 graden naar de temperatuur in de open lucht zorgt voor een temperatuurschok. Daardoor ontstaan kleine scheurtjes in het glazuur, het specifieke craquele effect.

De tijd is rijp om nu met het raku stoken aan te vangen. Het werkstuk wordt daarbij, uiteraard nog met de tang, in een ton gezet met brandbaar materiaal. Vaak gebruikt men daarvoor zaagsel.

De ton wordt met een deksel afgesloten en daardoor ontstaat er in de ton zuurstofgebrek. Het vuur dooft en rook ontstaat. De rook dringt in de ontstane glazuurscheurtjes. Spannend blijft het hoe het eindresultaat na ruim een kwartier roken eruit gaat zien. Het werkstuk wordt weer met een tang uit de ton gehaald. Het is dan goed geblakerd en na het verwijderen van de roetdelen ziet men dan eindelijk het eindresultaat, vaak met onverwachte verrassende kleuren en het specifiek craquele effect.